شعر های زیبای عاشقانه
 در زمستانی سرد

در زمستانی سرد

همپایه برفهای سپیدی

از پس پنجره ات

                         میگذشتم آرام

تو آن روز به من

                   خیره شدی

                           نگاه گرمت

                                   از روزنه ای

به درونم راه پیدا کرد

                         پیکر خسته ام را

لب آن پنجره جای دادم

                               دستانت وجود سرد مرا

        در آغوش خویش فشرد

من

در پناهت گرم بودم

پس از لحظه های خوش با تو بودن

  دگر از وجودم نشانی نماند

                         بجز طراوت عشق

                     که دستان تو را خیس کرده بودند

|+| نوشته شده توسط sherziba_love در یکشنبه چهاردهم فروردین 1390  |
 
 
بالا